مدایح بی صله

که فراموش کنم

حجمی از خون وآب

 مآوایم بود 

پیش ازآنکه تولدم را

 با نافی بریده به خون نشسته

بگریم

وشیره ی گل های خشخاش

 تسکینم نمی دهد

 که از پستان مادرم

درد نوشیده ام

 درد

 آغشته به ردی سفید

که بخت زنی از آن می رود

 با قامتی برهنه و بی جان

 روییده ام

 گویی درختی نیم سوخته از زمین

با دو انار کال

 وشاخه هایی آشفته که

در باد زوزه می کشند